Het moest altijd sneller, verder, harder

Na fietsongeluk vond Wendy Hulsebosch uit Haulerwijk een andere manier van fietsen terug ,,Het moest altijd sneller, verder, harder”

Jarenlang kende Wendy Hulsebosch het sporten maar op één manier: harder, verder, sneller. Hardlopen, taekwondo, mountainbiken: alles stond in het teken van doorgaan. Tot een zware val met de mountainbike haar leven in 2018 abrupt stilzette. Wat volgde was niet alleen een lange revalidatie, maar ook een fundamentele verandering in hoe ze naar sport, prestatie en haar eigen lichaam kijkt.

Tegenwoordig begeleidt de 38-jarige Hulsebosch uit Haulerwijk anderen als coach en laat ze zien dat fietsen niet alleen om snelheid draait, maar ook om aandacht, ademhaling en vertrouwen. Wie haar nu op de racefiets ziet, ziet een ontspannen en doelgerichte fietser. Dat was ooit anders. Hulsebosch begon fanatiek in de sport. Ze mountainbikte, liep hard, deed aan taekwondo en trainde in de sportschool. Ze zocht steeds nieuwe uitdagingen en wilde zichzelf blijven verbeteren. Dat bracht haar ver, maar had ook een schaduwkant.

Geen angst.
Mountainbiken had aanvankelijk haar hart. ,,Vroeger had ik geen rem en ook vooral geen angst”, zegt ze daar nu over. Maar die drang om altijd verder te gaan had ook een keerzijde. Overtraining, eerdere blessures en een lichaam dat al signalen afgaf, hielden haar niet tegen. Ze bleef doorgaan, vaak met een mentaliteit waarin stoppen geen optie was. Die houding had ook te maken met wat er buiten de sport speelde.

In 2016 verloor Hulsebosch onverwacht haar vader, gevolgd door haar moeder in 2022. Rouw verwerken deed ze niet in rust maar door stevig door te trainen. Ze scheurde een enkelband tijdens een taekwondowedstrijd, liep met klachten toch door en bleef zichzelf pushen. ,,Ik luisterde nooit naar mijn lichaam”, vertelt ze. ,,Dat tekende die periode: sport was voor mij een uitlaatklep maar ook een verdoving.”

Fietsongeluk
Op Bevrijdingsdag 2018 ging het mis. Tijdens een rit in de Ardennen sloeg ze over de kop met de mountainbike. De schade was groot: haar voorste kruisband raakte beschadigd en ook haar meniscus liep letsel op. In één klap viel haar actieve leven stil. Wedstrijden, hardlopen, taekwondo, trainen voor een halve marathon, alles kwam tot stilstand. Waar ze eerst altijd in beweging was, volgde nu een periode van revalidatie en opnieuw leren wat haar lichaam nog wel en niet aankon. ,,Juist in die stilstand begon het werk dat ik nu als coach doe”, blikt ze op die periode terug.

Waar ze vroeger vooral zag wat ze verloor, groeide langzaam het besef hoe belangrijk het was om te kijken naar wat nog wel mogelijk was. De racefiets, waarvan ze altijd had gezegd dat die niets voor haar was, kwam tijdens dit herstel in beeld. Niet als vervanging van alles wat ze kwijt was, maar als nieuwe ingang. Mindful cycling Hulsebosch kwam in deze periode ook in aanraking met mindful cycling: een manier van fietsen waarin ademhaling, lichaamsbewustzijn, focus en techniek samenkomen. ,,Deze methode draait om meer balans, rust en plezier op de fiets”, vertelt Hulsebosch. ,,Zonder dat prestaties daaronder hoeven te lijden. Er wordt gewerkt met ademhalingstechnieken, aandacht voor het hier en nu en het herkennen van belemmerende gedachten.” Voor Hulsebosch viel daarbij veel op zijn plek.
Ze merkte dat haar lichaam na de val vaak iets anders aangaf dan haar hoofd. Op een afdaling wilde ze mentaal misschien wel door, maar begon haar been te trillen. De angst zat niet alleen in haar gedachten, maar ook in haar lichaam. ,,Als je hoofd wel wil, maar je lichaam niet meewerkt, dan heb je een probleem”, zegt ze. ,,Door mindfulness leerde ik die signalen niet langer weg te drukken, maar serieus te nemen.”

,,Door mindfulness leerde ik signalen niet weg te drukken, maar serieus te nemen.”

Dat is precies wat ze nu ook in haar coaching probeert over te brengen. Mindfulness, benadrukt ze, is geen zweverige techniek, maar een praktisch trainingsmiddel. ,,Gedachten hebben veel invloed op prestaties. Wie al gespannen naar bed gaat omdat er de volgende dag in een peloton gefietst moet worden, neemt die spanning mee het lichaam in. De ademhaling schiet omhoog en het lijf gaat in de weerstand.” Door eerst te vertragen, de ademhaling te reguleren en bewust te kijken naar de eigen gedachten, ontstaat er ruimte om anders te reageren. Niet alleen sport.
Die aanpak is niet alleen bedoeld voor fietsers met angst of herstellende fietsers. Ook prestatiegerichte amateurs en wedstrijdrenners kloppen bij haar aan. ,,Ze trainen hard, volgen schema’s en letten op voeding, maar sommige fietsers lopen vast omdat er mentaal iets blokkeert. Zelfkritiek, faalangst of het gevoel nooit goed genoeg te zijn, kunnen net zo beperkend werken als een slechte training. Coaching gaat dan niet alleen over sport, maar ook over wat iemand onderweg in zichzelf tegenkomt.”

Vooruitkomen
Voor Hulsebosch draait fietsen uiteindelijk om meer dan afstand of prestatie. ,,Juist onderweg wordt duidelijk wat iemand mentaal met zich meedraagt. Zelf heb ik dat ook ervaren.” Inmiddels maakt ze weer lange tochten, maar belangrijker dan het herstel van haar kruisband is dat ze opnieuw heeft leren luisteren naar haar lichaam.

Voor Hulsebosch zelf komt die ontwikkeling inmiddels neer op één eenvoudige zin: ,,Adem met aandacht en trap in verbinding.”

Herken je jezelf in angst op de fiets, hyperventilatie, een blessure, verlies van vertrouwen of moeite met ontspannen tijdens het sporten?
Bekijk dan de mogelijkheden voor 1-op-1 coaching, clinics of het Mindfulcycling-programma van Puur op Weg.