Ik trainde alles… behalve mijn rouw - Hoe sport kan helpen en wanneer het je tegenwerkt

Mijn verhaal over sport, verlies en revalidatie wat ik pas later begreep

Na het overlijden van mijn vader, nu tien jaar geleden, sloeg ik door op sportgebied.
Althans, dat is wat mijn omgeving mij vertelde.

Zelf had ik het idee dat het juist goed ging.
De wereld om mij heen kreeg ik niet echt mee. Gevoelens wilde ik niet voelen, en mijn vader kwam er toch niet meer mee terug. Ik begreep ook niet zo goed waar anderen zich zo druk om maakten. Met alle woorden, adviezen en emoties van de buitenwereld kon ik weinig.

Ik wilde vooruit.
Maar niet in een wereld waar al genoeg ellende was.

“Dus ik creëerde mijn eigen wereld.”

Mijn sportwereld.

Ik begon met taekwondo om mijn gevoelens onder controle te krijgen. Wat zat er veel agressie in mijn lijf. De wereld voelde hard en oneerlijk. Praten? Daar had ik geen zin in. Vechtsport werd mijn uitlaatklep. Zelfbeheersing, controle en soms gewoon even alles eruit.

Hardlopen werd mijn meditatie. De rust. Het ritme. De eentonigheid. Ik ging overal naartoe. Naar het strand, om de oneindigheid te ervaren. De vertraging. De stilte. Mijn hondje liep trouw met mij mee. Ik deed het ene evenement na het andere, ontmoette gelijkgestemden en mijn wereld van rouw leek langzaam te veranderen in iets positiefs.

“Ik ging maar door. En het voelde alsof niets mij kon stoppen.”

Ik boekte vooruitgang.
Ik ging maar door.
Ik had energie voor tien.

Ik was trots op mezelf. Mijn omgeving zei: de klap komt nog wel.
Maar ik geloofde dat niet. Het ging toch goed?

Ik deed wedstrijden o.a. taekwondo. Het WK stond voor de deur. Ik liep hardloopevenementen, trainde voor een halve marathon en Zandvoort Circuit Run kwam eraan. Mountainbiken ging ook goed. Ongeremd en angst bestond niet. Er stond een georganiseerde enduroreis naar Duitsland op de planning. Een droom die uitkwam.

“Ik bouwde kracht op terwijl ik mezelf langzaam afbrak”

Alsof dat nog niet genoeg was, ontdekte ik ook bodybuilding. Ik vond het geweldig: elke spier in mijn lichaam aandacht geven, bouwen aan mijn lichaam. Iets waar ik wél invloed op had. Strak in de voeding. Gedisciplineerd. Ik dacht oprecht dat ik nog nooit zo gezond was geweest.

Ondertussen rookte ik ook nog.
Dat ging blijkbaar ook prima met alles wat ik deed.
Wie hield ik eigenlijk voor de gek?

Er was een moment in mijn leven geweest dat ik bijna 100 kilo woog. In deze periode was ik na het overlijden van mijn vader teruggegaan naar 68 kilo. Voor mijn gevoel had ik controle. Resultaat. Discipline. Vooruitgang. Dus waar maakte iedereen zich eigenlijk druk om?

Praten over rouw vond ik niet nodig.
Totdat alles stilviel.

Tijdens het WK taekwondo scheurde ik mijn enkelband af. Twaalf weken herstel. Kort daarna liep ik mijn schenen kapot. Shin splints. En vervolgens kreeg ik tijdens het mountainbiken een ongeluk waarbij ik mijn knie ernstig beschadigde. Wat volgde was geen paar weken pech, maar een periode van twee jaar waarin ik niet alleen moest revalideren, maar óók moest rouwen.

Herstel en verlies.
Herstel en rouw.
Rouw en verlies.
Revalidatie en herstel.
Verlies en revalidatie.

Alles door elkaar heen en ik stond er middenin.
Niets liep nog in één lijn. Alsof niets meer een begin of einde had.

“Rouw vraagt geen snelheid, maar ruimte”

Achteraf zie ik wat ik toen nog niet kon zien: ik hielp mijn lichaam langzaam de vernieling in door maar door te gaan zonder mijn emoties werkelijk te erkennen. De blessures waren geen toeval. Mijn lichaam gaf signalen af. En uiteindelijk dwong het me tot stilstand. Tot vertraging. Precies in de vertraging zit het leermoment.

Nu, tien jaar later, kan ik pas echt zeggen dat die periode mijn kijk op rouw en verlies in dit geval volledig heeft veranderd. Als ik toen had geweten wat rouwarbeid werkelijk inhoudt, was het misschien niet zo ver gekomen. Niet omdat pijn daarmee verdwijnt, maar omdat ik eerder had begrepen dat doorgaan niet hetzelfde is als verwerken.

Die les neem ik vandaag mee in alles wat ik doe.

Sport kan dragen.
Sport kan helpen.
Sport kan ruimte geven.

Maar sport kan ook iets anders doen: het kan je helpen om niet te hoeven voelen. En precies daar ontstaat de valkuil.
Wat ik toen nog niet wist is dat er onder mijn gedrag een structuur zat.

Patronen.
Overleven.
Doorgaan terwijl iets in mij stil wilde staan.

Pas jaren later kon ik daar woorden aan geven. Dat is waar de Libell Methode™ is ontstaan.

Een manier om zichtbaar te maken wat er onder de oppervlakte speelt.
Waar je verantwoordelijkheid ligt.
En waarom je blijft doen wat je doet zelfs als het je tegenwerkt.

Puur op Weg is daar een verlengstuk van het brengt je letterlijk in beweging.
Niet om weg te gaan van wat er is, maar om het juist aan te kijken in je lijf, in je adem, in het moment.
En misschien het belangrijkste oprecht te genieten van alles wat er op je pad je komt.

Tijdens mijn revalidatie moest ik mijn hele sportmentaliteit veranderen.
Minder vanuit forceren en cijfers. Meer vanuit aandacht en lichaamsbewustzijn. Niet alleen leren presteren,
maar ook leren voelen. Niet alleen doorgaan, maar ook leren vertragen. En geloof je lichaam vertelt precies wat jij nodig hebt, als je bereid bent te luisteren.

Dat is de kern van Puur op Weg.

Ik begeleid duursporters die vastlopen — mentaal, fysiek of emotioneel — naar rust, vertrouwen en controle onder druk. Zonder zichzelf voorbij te lopen.

Ik coach niet alleen op wat zichtbaar is in je sport, maar ook op wat daaronder speelt.

Van inzicht naar beweging.
Van overleven naar leven.

Daarom deel ik mijn verhaal.
Voor iedereen die te maken krijgt met een levensingrijpende gebeurtenis.
Rouw door overlijden, maar ook verlies na een blessure, revalidatie, scheiding, burn-out of het wegvallen van inkomen.

Voor duursporters door een duursporter.
Voor wie voelt dat het anders mag, zonder dat de sport eronder lijdt.

Puur op Weg is ontstaan vanuit die ervaring.

Vanuit de ontdekking dat sport veel kan dragen, maar niet alles kan oplossen. Dat prestaties belangrijk kunnen zijn, maar nooit belangrijker zijn dan de mens en het verhaal erachter. En dat wanneer je mindset niet mee kan bewegen, de rest uiteindelijk ook vastloopt.

Rij gerust een stukje mee en haak aan op strava
(link rechtsboven op de website)

Herken je iets in je eigen situatie stuur gerust een bericht.
Voeg mij toe op socials